Kermis op de Dam

De tegenstelling kan haast niet groter zijn: zoveel fluorescerende neonkitsch op zo’n eeuwenoud plein.
Ik ben absoluut geen kermisklant. Dus ik ga niet in dat apparaat waarmee je met een snelheid van 125 km/uur boven het Paleis uit wordt geslingerd. En met een kracht van 4G. Misschien heb ik het bordje niet goed gelezen. Natuurkunde heb ik al heel snel laten vallen op de middelbare school.
Binnenkort ben ik dus toch de klos. Een dochter van negen, probeer daar eens nee tegen te zeggen. Maar ik weet het goed gemaakt. We gaan lekker eendjes hengelen, ballen gooien en oliebollen eten. Met een suikerspin. En daarna moet papa vlug nog even naar De Slegte of naar Fame. Want de nieuwe cd van Reverend Horton Heat is net uit, toch? Of een postume dichtbundel van Büch.
Whatever, ik lul me er wel onderuit.

Ingegroeide fiets

Hoek Van Bouwdijk Bastiaansestraat en 1e Helmersstraat, Amsterdam Oud-West, bij het WG-terrein.

No more mister nice guy

Na vanavond is er voor mij weer hoop: rocknroll bestaat nog! En het mist godzijdank nog steeds alle subtiliteit (hoewel, is subtiliteit eigenlijk niet contextafhankelijk?).
De Amerikaanse bluesrocker George Thorogood was vanavond in Paradiso en gaf daar met zijn band The Destroyers een spetterend optreden. Pas na drie toegiften lieten we hem gaan.
Zoals George zelf ooit aangaf is zijn repertoire opgebouwd uit drie elementen: op Chuck Berry geënte songs, een stel nummers met een stevig Bo Diddley ritme en de echte oude zwarte blues. Toch wijkt hij daar wel eens van af, vanavond speelde hij ook iets van the man in black, Johnny Cash. Het eentonige Bo Diddley werk (Who Do You Love) bracht hij vooral aan het begin van de avond ten gehore. Mijn voorkeur gaat uit naar de bluesy nummers waar hij de bottleneck om zijn vinger schuift en slidegitaar speelt. Dat werd vuurwerk.
GT maakte zijn eerste plaat in 1977. Aan het publiek was dat goed te merken, dat bestond voornamelijk uit de ouder wordende man, van het stevigere type, af en toe in het gezelschap van een (jongere) vrouw. Na het optreden stond er dan ook een enorme rij voor de herentoiletten. Bij de dames was het opvallend rustig. Zelfs de Hell’s Angels bleven in de mannenrij staan. Zijn we niet een beetje te keurig aan het worden met z’n allen?
George had het ook naar zijn zin. Geregeld riep hij ons iets toe als: you’re crazy. Of: Paradiso is Europe’s number one rock venue. Het mooiste was wel zijn belofte: Amsterdam, this is gonna be the beginning of a loooong relationship! Hij is zestig jaar die George, maar hij is voorlopig nog niet uitgerockt. Na de zoveelste toegift stond hij opeens weer voor ons, stroopte zijn mouwen op en sprak: No more mister nice guy! Vervolgens ging hij er weer stevig tegenaan.
Kritiekpuntjes: de sax was in de geluidsmix niet te horen, althans niet op de plek waar ik stond (rechts vooraan). En kunnen die stamgasten en genodigden van Paradiso, die alleen komen om zichzelf te laten zien en te horen spreken, de volgende keer even lekker ophoepelen van het podiumpje bij de bar. Dan kunnen de mensen die echt van rocknroll houden weer gewoon bier halen. Dank u.

De nieuwe AC/DC is waarlijk opgestaan

De laatste cd van AC/DC is al weer een tijdje uit. En de komende concerten in Ahoy en Arena zijn vrijwel uitverkocht. Ik ga er niet heen.
Het is best een goeie cd hoor, Black Ice. Knap om zo jezelf te blijven, ongelofelijk. Geen concessies, steeds diezelfde kwaliteit. Je ziel niet verkopen aan de duivel (LOL), maar toch verkopen als de beste. Van mij niets dan lof.
Maar toch, maar toch. Ik heb het allemaal al eens gehoord. Straks worden ze een tweede Bruce Springsteen. Ook prachtig, sterke teksten, maar bij mij gaat er even niets meer omhoog als ik het hoor. Gedraaid worden op bejaardenavonden van de PvdA, je moet er toch niet aan denken.
Waar ik wel weer een kick van krijg is de al weer oude eerste cd (Runnin’ Wild) van het Australische Airbourne. Een rocknroll band in de beste Australische traditie. Vier jonge jongens uit een gehucht die opgroeiden met de platen van hun vaders: AC/DC en vooral Rose Tattoo. Alles wat ze doen is al een keertje gedaan en misschien ook beter. Maar niet met dit elan.
De energie spat er van af. Die keiharde rechttoe rechtaan onversneden rücksichtlose rocknroll. Zoiets als Jovink, maar dan uit de Achterhoek van Australië. Ook met veel bier en levensenergie.
Als oudere moet je op tijd beseffen dat je rol is uitgespeeld. Laat het toneel aan de newbies en kijk niet steeds terug. Vroeger heb je de kans gehad, nu is het te laat. En daar dan verder niet meer over zeiken.

Zoals ik zelf op een gegeven moment ook de pijp uit moet om plaats te maken voor nieuw bloed. Jong bloed, nog fris en sprankelend. Met een fruitig boeket.

Trouw maakt meer kapot dan je lief is

Dagblad Trouw stuurt via het bedrijf Cozzmozz brieven rond aan een ieder die zonder voorafgaande toestemming artikelen overneemt en op een website publiceert. Er wordt inbreuk gemaakt op de auteurswet, dus moet er door de dader betaald worden, zo is de redenering.
Zo kreeg laatst de huismannensite een factuur van enkele honderden euro’s, omdat er zonder toestemming een artikeltje uit Trouw (Vaders minder belangrijk door Edwin Kreulen) op de website was geplaatst. Volgens mij valt dat artikeltje trouwens niet onder de auteurswet, omdat het geen creatief stuk is, het is meer het opsommen van conclusies uit een rapport. Maar dat terzijde.
Ik schrijf ook wel eens voor de huismannensite, die is opgezet door een very low budget stichting, niet-commercieel, en die de emancipatie wil bevorderen op een praktische non-politieke manier door mannen te informeren over verzorgingstaken.
Even ter info: Cozzmoss stuurt deze rekeningen namens Trouw zonder voorafgaande waarschuwing. Als je reageert of bezwaar maakt, valt er over het bedrag te onderhandelen, maar betaald moet er worden. Op argumenten wordt niet gereageerd. Het is dus eigenlijk een soort deurwaarderskantoor, dat Cozzmoss. Maar dan onder het mom van bescherming van auteursrecht en zielige journalistjes.
Maar de hoofdverantwoordelijke is hier natuurlijk het dagblad Trouw. Met een directie en hoofdredactie die überhaupt nergens op reageren. Ik zou ook niet reageren als ik wist dat ik niet stevig in mijn schoenen stond. Advocatenkantoor Solv heeft al kritiek op deze werkwijze laten horen en internetjurist Arnoud Engelfriet besteedde er aandacht aan op zijn blog. Marcus van de Kerkhof himself, directeur van Cozzmoss, schreef hier een gastblog dat uitblinkt door nietszeggendheid. In de reacties van bezoekers wordt hij vervolgens definitief neergesabeld.
We weten dat het heel erg slecht gaat in de krantenwereld, inkomsten vallen weg doordat de adverteerders hun heil liever op internet zoeken, de trein ligt vol met gratis kranten, het web levert het nieuws sneller en gratis, waarvoor zou je nog een abonnement nemen? Het ging me aan het hart, maar ik heb NRC Handelsblad laatst ook opgezegd.
Dat Trouw, die van huis uit gereformeerde krant, zich met een bedrijf als Cozzmoss inlaat, is diep triest. Maar triester nog is dat door Trouw de mannenemancipatie een kleine slag toegebracht wordt. Een bedrag van 500 euro kan de huismannensite niet missen. De provider moet betaald worden, er moet promotiemateriaal komen. Dat geld is er binnenkort niet meer. Trouw, hartelijk dank.
--

Nota bene: dit artikel mag vrijelijk gekopieerd en verspreid worden, met bronvermelding, behalve door Trouw.

Eminem in de Warmoesstraat

Ik houd niet van rapmuziek. Het is oppervlakkig, gaat over uiterlijke zaken, bling bling, vrouwen als hoeren. Het verheerlijkt materialisme, seksisme, discriminatie (van homo’s), geweld en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is gek dat blues en rap dezelfde zwarte roots hebben, armoede, zelfkant. Geef mij dan maar de blues.
De enige rapper die me kan bekoren is Eminem, toevallig (?) een blanke (maar Public Enemy was ook niet slecht, trouwens). Zijn album The Marshall Matters LP uit 2000 draai ik regelmatig. Het geeft me een agressief soort energie en dat heb ik soms nodig. Als ik ergens schoon genoeg van heb. Of van iemand. Mijn favoriete nummers zijn Stan en Kim, dramatische songs met een gruwelijk-dodelijke afloop. Prachtig!
Ik houd ook van Eminem om de dubbele bodems in zijn teksten. Hij is glad als een aal en laat zich niet vastpinnen. Is hij anti-homo? Ja, zeggen veel homo’s in Amerika. Ik weet het niet, zo simpel ligt dat niet. Hij is grof, hij choqueert met opzet. Maar van hem kan ik het hebben. Hij heeft er over nagedacht en hij doet het zonder onderscheid des persoons. Hij dist zwarten, homo’s, vrouwen, conservatieven, zijn moeder, zijn manager, wie niet eigenlijk. Maar vooral dist hij zichzelf. Sommigen schijnen dat niet uit zijn teksten te kunnen halen. Beter luisteren, zou ik zeggen. Kwestie van hermeneutiek.

A lot of people ask me stupid fuckin’ questions
A lot of people think that what I say on record or what I talk about on a record
That I actually do in real life or that I believe in it
But if I say that I wanna kill somebody that I’m actually gonna do it
Or that I believe in it
Well shit, you believe that?
Then I’ll kill YOU.

-

Op de inlay van Marshall Matters staat een veelkleurige foto van een straat. Waar de foto is genomen staat nergens, maar het kan niet anders dan in Nederland zijn. Links zie je een café met Amstel op de gevel en een lichtreclame met de tekst Emmelot. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het de Lange Niezel moest zijn, een straat op de wallen in Amsterdam. De foto is genomen vanaf de Oudezijds Voorburgwal.

Ook op andere foto’s van de inlay zie je Nederlandse taferelen: briefjes van tien en vijfentwintig Nederlandse guldens, fietsen, een poster met Fly to Amsterdam, een foto van Em in de Warmoesstraat bij coffeshop Baba. Die man heeft iets met Amsterdam. In een interview uit 1999 op YouTube maakt hij er zich van af met: Drugs are legal [in Amsterdam] and so is prostitution. Dat is Eminem. Het is geen antwoord. Maar ook toch weer wel. Hij is high en melig en lult er omheen en kijkt hoe je reageert. Hij moet even wennen aan de persoonlijke vragen van de Nederlandse interviewster. Dit is Amerika niet. En heel even geeft hij iets van zichzelf bloot.

Best een OK pik, die Em.

Seksuele voorlichting

De bovenbouw krijgt binnenkort het atelier seksuele voorlichting. Ze verheugen zich er al op. Neuken, condooms, het hele technische gebeuren, ze willen alles weten op die leeftijd.

Ik heb ook op mijn elfde jaar seksuele voorlichting gekregen. Begin zeventiger jaren, van meester S. op een gereformeerde school in Friesland. Meester S. was van de Youth for Christ, die waren wel gelovig, maar ook modern. Zoiets. We mochten hem vragen wat we wilden. En dat waren natuurlijk vooral technische vragen als: hoe moet je het doen?

Er was iets dat we niet begrepen. Als je de kans hebt om het tien keer op een dag te doen met je vrouw, waarom doe je dat dan niet? Meester legde geduldig uit dat je ook wel eens moe bent of er geen zin in hebt. Geen zin in seks, het leek ons onvoorstelbaar.

Dat doet me denken aan buitenlandse toeristen die naar Amsterdam komen. Een vriend van me die in de drugshulpverlening werkt op de wallen vertelde me dat Amerikanen maar moeilijk kunnen geloven dat niet iedereen in Amsterdam de hele dag loopt te blowen en naar de hoeren gaat. Als het legaal is, dan doet toch iedereen het? Zij zouden het tenminste wel doen. Het zijn net basisschoolkinderen, die Amerikanen.

Ik ben meester S. nog steeds dankbaar voor zijn eerlijke antwoorden. Hij leerde ons het technische gedeelte, maar vooral ook dat seks een hulpmiddel is om je liefde aan elkaar te tonen. Dat vonden wij maar onzin natuurlijk, want liefde, we hadden geen flauw idee waar hij het over had.

Wat in de tijd van meester S. niet ter sprake kwam was het onderwerp homoseksualiteit. Ik denk dat het taboe op dat onderwerp te groot was in die tijd en die omstandigheden. Ik hoop dat daar nu opener over gesproken kan worden.
--

Oorspronkelijk geschreven voor de website van de basisschool van mijn kinderen. De schoolleiding durfde het echter niet aan de blog te publiceren, omdat men bang was voor de reacties van sommige ouders. Althans, dat werd mij via via meegedeeld. Ik vind dat jammer, omdat ik het heb geschreven uit betrokkenheid bij de school en bij het curriculum. Angst is een slechte raadgever, lijkt mij. Anderzijds, je kunt als organisatie de gekste (ook anonieme) reacties verwachten tegenwoordig.

Wel gepubliceerd op de huismannensite.