Blogs van Bas

Het pedalboard van Warner Hodges

2011-06-15T22:39:00.011+02:00

Gisteren naar Paradiso geweest. Jason & The Scorchers speelden in de kleine zaal. Het was een fantastisch optreden, anderhalf uur rocknroll van het zuiverste water. Met hier en daar een country-nummertje.
Ik had gehoopt gitarist Warner Hodges nog te kunnen spreken, maar de band was vertrokken voordat we er erg in hadden. Volgens frontman Jason Ringenberg is Warner de beste country-rocknroll gitarist op de planeet. En wie ben ik om hem tegen te spreken? Warner bracht zo’n twee jaar geleden een soloalbum uit, hij speelt behalve in de Scorchers (al dertig jaar?) ook nog bij Dan Baird en soms met Stacey Collins.
Ik was benieuwd naar zijn backline. Gitaar is simpel, dat is heel lang een witte Fender Telecaster. Gisteren speelde hij over twee VOX AC-30’s. Aangezien er voor beide versterkers een Shure SM-57 microfoon hing, zal de ene versterker voor het droge geluid zijn geweest en de andere voor het gitaargeluid dat door de effectpedalen is gegaan. Daar kan de geluidsman dan een mooie mix van maken.
Wat heeft Warner op z’n pedalboard zitten? Een tunerpedaaltje natuurlijk, in dit geval een Boss TU-2. Een opvallend volumepedaal met LED’s aan de zijkant van het merk Visual Sound. Een delaypedaal van T-Rex, de Replica. Van Xotic een RC Booster, die tegelijkertijd dient als booster en als simpele equalizer. Vreemde eend in de bijt van deze eenvoudige line-up is dan het Micro POG pedaal van Electro Harmonix. Dat ding voegt octaven toe aan het geluid, zowel suboctaven als hogere octaven. Daarmee kun je met een gewone gitaar het geluid van een 12-snarige gitaar benaderen. Sterker nog: je kunt een gitaarpartij spelen die klinkt als een 12-snarige gitaar en een basgitaar tegelijk.
Het pedalboard zelf is een eenvoudige homemade plank. Niks geen fancy Pedaltrain. Hij gebruikt twee losse 9 volt adapertjes, geen dure aparte voeding. En dat valt me wel vaker op: amateurgitaristen hebben vaak duurdere spullen dan profs. En ze zijn vaak heel benauwd dat er een deukje komt in hun gitaar. Juist daarom is het zo leuk om de gitaren te zien van de echte goden in de rocknroll. De afgeragde tele’s van Keith Richards bijvoorbeeld. Of de strat van Rory Gallagher, daar zat bijna geen verf meer op. Iemand zei ooit: een telecaster is pas echt rocknroll als hij onder het zweet, bier en kots zit. Of als er iemand over heen heeft staan pissen. Dat laatste gaat voor mij net iets te ver, maar het is een stuk beter dan dat benauwde waarmee sommigen met hun apparatuur omgaan. Je gitaar is tenslotte je moeder niet.

Naaldbos in Flevoland - deel 1

2011-03-08T00:10:00.003+01:00

Flevoland is een prachtige provincie en het ontbreekt er zeker niet aan natuur. Wat ik echter mis zijn de naaldbomen. Ik houd van naaldbos, ik voel me er stukken lekkerder bij dan bij loofbos. Gemengd bos is ook mooi, maar dan met een meerderheid aan naaldhout.

Aanvankelijk dacht ik dat er in Flevoland helemaal geen dennen en sparren zijn aangeplant en misschien is dat ook wel zo. Het argument van de verantwoordelijke natuurbeheerders was (of is nog steeds ??) dat de oorspronkelijk vegetatie van Nederland uit loofbos bestond. Dus die moet aangeplant worden. Jammer, voor mij dan.

Tot mijn vreugde ontdekte ik dat ook Flevoland enkele verborgen naaldbosjes huisvest. Het is niet veel, maar beter dan niets.

Ik zal ze op mijn weblog verzamelen, te beginnen met dit leuke bosje in het Knarbos-West, langs de Knardijk.

Kermis op de Dam

2009-10-21T00:04:00.006+02:00

De tegenstelling kan haast niet groter zijn: zoveel fluorescerende neonkitsch op zo’n eeuwenoud plein.
Ik ben absoluut geen kermisklant. Dus ik ga niet in dat apparaat waarmee je met een snelheid van 125 km/uur boven het Paleis uit wordt geslingerd. En met een kracht van 4G. Misschien heb ik het bordje niet goed gelezen. Natuurkunde heb ik al heel snel laten vallen op de middelbare school.
Binnenkort ben ik dus toch de klos. Een dochter van negen, probeer daar eens nee tegen te zeggen. Maar ik weet het goed gemaakt. We gaan lekker eendjes hengelen, ballen gooien en oliebollen eten. Met een suikerspin. En daarna moet papa vlug nog even naar De Slegte of naar Fame. Want de nieuwe cd van Reverend Horton Heat is net uit, toch? Of een postume dichtbundel van Büch.
Whatever, ik lul me er wel onderuit.

Ingegroeide fiets

2009-09-18T00:01:00.000+02:00

Hoek Van Bouwdijk Bastiaansestraat en 1e Helmersstraat, Amsterdam Oud-West, bij het WG-terrein.

No more mister nice guy

2009-05-19T00:01:00.002+02:00

Na vanavond is er voor mij weer hoop: rocknroll bestaat nog! En het mist godzijdank nog steeds alle subtiliteit (hoewel, is subtiliteit eigenlijk niet contextafhankelijk?).
De Amerikaanse bluesrocker George Thorogood was vanavond in Paradiso en gaf daar met zijn band The Destroyers een spetterend optreden. Pas na drie toegiften lieten we hem gaan.
Zoals George zelf ooit aangaf is zijn repertoire opgebouwd uit drie elementen: op Chuck Berry geënte songs, een stel nummers met een stevig Bo Diddley ritme en de echte oude zwarte blues. Toch wijkt hij daar wel eens van af, vanavond speelde hij ook iets van the man in black, Johnny Cash. Het eentonige Bo Diddley werk (Who Do You Love) bracht hij vooral aan het begin van de avond ten gehore. Mijn voorkeur gaat uit naar de bluesy nummers waar hij de bottleneck om zijn vinger schuift en slidegitaar speelt. Dat werd vuurwerk.
GT maakte zijn eerste plaat in 1977. Aan het publiek was dat goed te merken, dat bestond voornamelijk uit de ouder wordende man, van het stevigere type, af en toe in het gezelschap van een (jongere) vrouw. Na het optreden stond er dan ook een enorme rij voor de herentoiletten. Bij de dames was het opvallend rustig. Zelfs de Hell’s Angels bleven in de mannenrij staan. Zijn we niet een beetje te keurig aan het worden met z’n allen?
George had het ook naar zijn zin. Geregeld riep hij ons iets toe als: you’re crazy. Of: Paradiso is Europe’s number one rock venue. Het mooiste was wel zijn belofte: Amsterdam, this is gonna be the beginning of a loooong relationship! Hij is zestig jaar die George, maar hij is voorlopig nog niet uitgerockt. Na de zoveelste toegift stond hij opeens weer voor ons, stroopte zijn mouwen op en sprak: No more mister nice guy! Vervolgens ging hij er weer stevig tegenaan.
Kritiekpuntjes: de sax was in de geluidsmix niet te horen, althans niet op de plek waar ik stond (rechts vooraan). En kunnen die stamgasten en genodigden van Paradiso, die alleen komen om zichzelf te laten zien en te horen spreken, de volgende keer even lekker ophoepelen van het podiumpje bij de bar. Dan kunnen de mensen die echt van rocknroll houden weer gewoon bier halen. Dank u.

De nieuwe AC/DC is waarlijk opgestaan

2009-02-28T00:30:00.007+01:00

De laatste cd van AC/DC is al weer een tijdje uit. En de komende concerten in Ahoy en Arena zijn vrijwel uitverkocht. Ik ga er niet heen.
Het is best een goeie cd hoor, Black Ice. Knap om zo jezelf te blijven, ongelofelijk. Geen concessies, steeds diezelfde kwaliteit. Je ziel niet verkopen aan de duivel (LOL), maar toch verkopen als de beste. Van mij niets dan lof.
Maar toch, maar toch. Ik heb het allemaal al eens gehoord. Straks worden ze een tweede Bruce Springsteen. Ook prachtig, sterke teksten, maar bij mij gaat er even niets meer omhoog als ik het hoor. Gedraaid worden op bejaardenavonden van de PvdA, je moet er toch niet aan denken.
Waar ik wel weer een kick van krijg is de al weer oude eerste cd (Runnin’ Wild) van het Australische Airbourne. Een rocknroll band in de beste Australische traditie. Vier jonge jongens uit een gehucht die opgroeiden met de platen van hun vaders: AC/DC en vooral Rose Tattoo. Alles wat ze doen is al een keertje gedaan en misschien ook beter. Maar niet met dit elan.
De energie spat er van af. Die keiharde rechttoe rechtaan onversneden rücksichtlose rocknroll. Zoiets als Jovink, maar dan uit de Achterhoek van Australië. Ook met veel bier en levensenergie.
Als oudere moet je op tijd beseffen dat je rol is uitgespeeld. Laat het toneel aan de newbies en kijk niet steeds terug. Vroeger heb je de kans gehad, nu is het te laat. En daar dan verder niet meer over zeiken.

Zoals ik zelf op een gegeven moment ook de pijp uit moet om plaats te maken voor nieuw bloed. Jong bloed, nog fris en sprankelend. Met een fruitig boeket.

Trouw maakt meer kapot dan je lief is

2009-02-27T21:21:00.007+01:00

Dagblad Trouw stuurt via het bedrijf Cozzmozz brieven rond aan een ieder die zonder voorafgaande toestemming artikelen overneemt en op een website publiceert. Er wordt inbreuk gemaakt op de auteurswet, dus moet er door de dader betaald worden, zo is de redenering.
Zo kreeg laatst de huismannensite een factuur van enkele honderden euro’s, omdat er zonder toestemming een artikeltje uit Trouw (Vaders minder belangrijk door Edwin Kreulen) op de website was geplaatst. Volgens mij valt dat artikeltje trouwens niet onder de auteurswet, omdat het geen creatief stuk is, het is meer het opsommen van conclusies uit een rapport. Maar dat terzijde.
Ik schrijf ook wel eens voor de huismannensite, die is opgezet door een very low budget stichting, niet-commercieel, en die de emancipatie wil bevorderen op een praktische non-politieke manier door mannen te informeren over verzorgingstaken.
Even ter info: Cozzmoss stuurt deze rekeningen namens Trouw zonder voorafgaande waarschuwing. Als je reageert of bezwaar maakt, valt er over het bedrag te onderhandelen, maar betaald moet er worden. Op argumenten wordt niet gereageerd. Het is dus eigenlijk een soort deurwaarderskantoor, dat Cozzmoss. Maar dan onder het mom van bescherming van auteursrecht en zielige journalistjes.
Maar de hoofdverantwoordelijke is hier natuurlijk het dagblad Trouw. Met een directie en hoofdredactie die überhaupt nergens op reageren. Ik zou ook niet reageren als ik wist dat ik niet stevig in mijn schoenen stond. Advocatenkantoor Solv heeft al kritiek op deze werkwijze laten horen en internetjurist Arnoud Engelfriet besteedde er aandacht aan op zijn blog. Marcus van de Kerkhof himself, directeur van Cozzmoss, schreef hier een gastblog dat uitblinkt door nietszeggendheid. In de reacties van bezoekers wordt hij vervolgens definitief neergesabeld.
We weten dat het heel erg slecht gaat in de krantenwereld, inkomsten vallen weg doordat de adverteerders hun heil liever op internet zoeken, de trein ligt vol met gratis kranten, het web levert het nieuws sneller en gratis, waarvoor zou je nog een abonnement nemen? Het ging me aan het hart, maar ik heb NRC Handelsblad laatst ook opgezegd.
Dat Trouw, die van huis uit gereformeerde krant, zich met een bedrijf als Cozzmoss inlaat, is diep triest. Maar triester nog is dat door Trouw de mannenemancipatie een kleine slag toegebracht wordt. Een bedrag van 500 euro kan de huismannensite niet missen. De provider moet betaald worden, er moet promotiemateriaal komen. Dat geld is er binnenkort niet meer. Trouw, hartelijk dank.
--

Nota bene: dit artikel mag vrijelijk gekopieerd en verspreid worden, met bronvermelding, behalve door Trouw.

Eminem in de Warmoesstraat

2009-02-03T00:05:00.011+01:00

Ik houd niet van rapmuziek. Het is oppervlakkig, gaat over uiterlijke zaken, bling bling, vrouwen als hoeren. Het verheerlijkt materialisme, seksisme, discriminatie (van homo’s), geweld en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is gek dat blues en rap dezelfde zwarte roots hebben, armoede, zelfkant. Geef mij dan maar de blues.
De enige rapper die me kan bekoren is Eminem, toevallig (?) een blanke (maar Public Enemy was ook niet slecht, trouwens). Zijn album The Marshall Matters LP uit 2000 draai ik regelmatig. Het geeft me een agressief soort energie en dat heb ik soms nodig. Als ik ergens schoon genoeg van heb. Of van iemand. Mijn favoriete nummers zijn Stan en Kim, dramatische songs met een gruwelijk-dodelijke afloop. Prachtig!
Ik houd ook van Eminem om de dubbele bodems in zijn teksten. Hij is glad als een aal en laat zich niet vastpinnen. Is hij anti-homo? Ja, zeggen veel homo’s in Amerika. Ik weet het niet, zo simpel ligt dat niet. Hij is grof, hij choqueert met opzet. Maar van hem kan ik het hebben. Hij heeft er over nagedacht en hij doet het zonder onderscheid des persoons. Hij dist zwarten, homo’s, vrouwen, conservatieven, zijn moeder, zijn manager, wie niet eigenlijk. Maar vooral dist hij zichzelf. Sommigen schijnen dat niet uit zijn teksten te kunnen halen. Beter luisteren, zou ik zeggen. Kwestie van hermeneutiek.

A lot of people ask me stupid fuckin’ questions
A lot of people think that what I say on record or what I talk about on a record
That I actually do in real life or that I believe in it
But if I say that I wanna kill somebody that I’m actually gonna do it
Or that I believe in it
Well shit, you believe that?
Then I’ll kill YOU.

Op de inlay van Marshall Matters staat een veelkleurige foto van een straat. Waar de foto is genomen staat nergens, maar het kan niet anders dan in Nederland zijn. Links zie je een café met Amstel op de gevel en een lichtreclame met de tekst Emmelot. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het de Lange Niezel moest zijn, een straat op de wallen in Amsterdam. De foto is genomen vanaf de Oudezijds Voorburgwal.

Ook op andere foto’s van de inlay zie je Nederlandse taferelen: briefjes van tien en vijfentwintig Nederlandse guldens, fietsen, een poster met Fly to Amsterdam, een foto van Em in de Warmoesstraat bij coffeshop Baba. Die man heeft iets met Amsterdam. In een interview uit 1999 op YouTube maakt hij er zich van af met: Drugs are legal [in Amsterdam] and so is prostitution. Dat is Eminem. Het is geen antwoord. Maar ook toch weer wel. Hij is high en melig en lult er omheen en kijkt hoe je reageert. Hij moet even wennen aan de persoonlijke vragen van de Nederlandse interviewster. Dit is Amerika niet. En heel even geeft hij iets van zichzelf bloot.

Best een OK pik, die Em.

Seksuele voorlichting

2009-01-06T00:01:00.004+01:00

De bovenbouw krijgt binnenkort het atelier seksuele voorlichting. Ze verheugen zich er al op. Neuken, condooms, het hele technische gebeuren, ze willen alles weten op die leeftijd.

Ik heb ook op mijn elfde jaar seksuele voorlichting gekregen. Begin zeventiger jaren, van meester S. op een gereformeerde school in Friesland. Meester S. was van de Youth for Christ, die waren wel gelovig, maar ook modern. Zoiets. We mochten hem vragen wat we wilden. En dat waren natuurlijk vooral technische vragen als: hoe moet je het doen?

Er was iets dat we niet begrepen. Als je de kans hebt om het tien keer op een dag te doen met je vrouw, waarom doe je dat dan niet? Meester legde geduldig uit dat je ook wel eens moe bent of er geen zin in hebt. Geen zin in seks, het leek ons onvoorstelbaar.

Dat doet me denken aan buitenlandse toeristen die naar Amsterdam komen. Een vriend van me die in de drugshulpverlening werkt op de wallen vertelde me dat Amerikanen maar moeilijk kunnen geloven dat niet iedereen in Amsterdam de hele dag loopt te blowen en naar de hoeren gaat. Als het legaal is, dan doet toch iedereen het? Zij zouden het tenminste wel doen. Het zijn net basisschoolkinderen, die Amerikanen.

Ik ben meester S. nog steeds dankbaar voor zijn eerlijke antwoorden. Hij leerde ons het technische gedeelte, maar vooral ook dat seks een hulpmiddel is om je liefde aan elkaar te tonen. Dat vonden wij maar onzin natuurlijk, want liefde, we hadden geen flauw idee waar hij het over had.

Wat in de tijd van meester S. niet ter sprake kwam was het onderwerp homoseksualiteit. Ik denk dat het taboe op dat onderwerp te groot was in die tijd en die omstandigheden. Ik hoop dat daar nu opener over gesproken kan worden.
--

Oorspronkelijk geschreven voor de website van de basisschool van mijn kinderen. De schoolleiding durfde het echter niet aan de blog te publiceren, omdat men bang was voor de reacties van sommige ouders. Althans, dat werd mij via via meegedeeld. Ik vind dat jammer, omdat ik het heb geschreven uit betrokkenheid bij de school en bij het curriculum. Angst is een slechte raadgever, lijkt mij. Anderzijds, je kunt als organisatie de gekste (ook anonieme) reacties verwachten tegenwoordig.

Wel gepubliceerd op de huismannensite.

Joe Strummer: punker en hippie

2008-11-28T00:01:00.009+01:00

The Future is Unwritten is een documentaire (geen biopic) over John G. Mellor (1952-2002), beter bekend als Joe Strummer, frontman van de punkband The Clash (1976-1986). De film is najaar 2007 al vertoond op IDFA en volgens mij ook nog eens in de Melkweg, maar daar hield het wel zo’n beetje mee op hier in Nederland. A-Film heeft ‘m nu gelukkig op DVD uitgebracht.
De docu van producer Julien Temple is lang (twee uur) en indrukwekkend. Echt dol op de muziek van de Clash was ik nooit, hun rock ‘n’ roll was voor mij teveel vermengd met exotische elementen, te weinig strak. Maar het is wel in mijn systeem gaan zitten. Als ik terugdenk aan de Lucky Luik rellen in ’82, die brandende tram bij het Concertgebouw, het CS gas dat tot in mijn kamer stond, leveren The Clash en U2 voor mij de soundtrack bij de beelden in mijn hoofd. Voor links-extreme krakers waren die bands toen al te burgerlijk en grootkapitalistisch geworden.
De film over Strummer geeft vooral een mooi beeld van de opkomst van de punk. De totale ommekeer, de breuk met de oude garde. Joe (zoals hij zich vanaf toen noemde) was in 1976 van de ene dag op de andere hippie-af en begon The Clash met voor hem vreemde muzikanten. Hij heeft alle schepen achter zich verbrand. Vrienden van voor die tijd, van de succestijd en van de periode daarna geven rond een kampvuur bij Brooklyn Bridge in New York als een rode draad commentaar bij zijn leven. En gelukkig ook kritiek, want een asociale hufter was Joe af en toe ook. Wat dat betreft was hij een echte punker. Anderzijds kon hij heel galant zijn, zeggen ex-vriendinnen. Dat komt dan weer door zijn opvoeding als diplomatenzoon, leert ons de film.
Het gezin Mellor reisde pa over de wereld achterna en dat verklaart misschien ook de internationale gerichtheid van Strummer en de invloed van wereldmuziek. In 1984 wordt Joe vader en dan is het eigenlijk al afgelopen met The Clash. Er volgt een beetje duistere periode, waarin hij vooral probeert los te komen van zijn vroegere imago. Net als hij de boel weer op de rails heeft, ook muzikaal gezien (The Mescaleros), sterft hij thuis op de bank, terwijl hij de krant aan het lezen is. Hartaanval door veronachtzaamde aangeboren hartafwijking.
De film gaat ook over de relatie tussen hippies en punkers. Punkers en de media hielden lang de mythe levend dat punk een reactie was op de softe levensstijl van de hippies. In de film wordt echter duidelijk dat punkers gewoon hippies met ritsen zijn, gedreven door dezelfde idealen. Strummer werd na zijn punktijd steeds meer een hippie. Tot vlak voor zijn dood organiseerde hij kampvuurmeetings met vrienden. En die vrienden doen dat in navolging van Joe nog steeds.
Een nadeel van de film is dat de namen van de geïnterviewden niet in beeld worden gebracht. Er zitten beroemdheden bij (Bono, Johnny Depp, Courtney Love), maar ook personen die ik totaal niet kan plaatsen. Bono vertelt hoe hij als 17-jarige The Clash live hoorde spelen en dacht: als zij het kunnen, dan kunnen wij het ook.
Wat Bono en Strummer verbindt is ook hun politieke betrokkenheid. In 2002 staakten de brandweerlieden van Londen voor meer loon en Joe Strummer komt hen op het podium een hart onder de riem steken. Samen met ex-collega Mick Jones. Het was achteraf gezien de enige en laatste reünie van The Clash. En zoals iemand in de film terecht opmerkt: andere bands komen weer bij elkaar als ze er twee miljoen voor krijgen, Strummer deed het voor het goede doel. De film eindigt met zijn door hemzelf uitgesproken motto: without people you’re nothing. Net toen hij in de gaten kreeg hoe de wereld werkelijk in elkaar zat, kwam de dood hem halen. En dat is dan tegelijk een droevig en prachtig slot van een film over een charismatische man.

http://www.joestrummerthemovie.com/

Ze zeggen meneer tegen me

2008-11-25T00:03:00.000+01:00

Ik heb de truc van Gerard Reve. Een blauwe maandag woonde ik in een zijstraat van de chique Van Baerle in Amsterdam-Zuid. Als achttienjarige werd je daar straal genegeerd door de jetset en de culturele avant-garde. En toen was die buurt nog lang niet zo opgepimpt als nu. Het toppunt waren natuurlijk de etablissementen zoals Wildschut aan het Roelof Hartplein. Daar kon je jezelf niet eens meer horen praten vanwege het gebral van de ego’s om je heen.
Maar ook gewoon bij de bakker was het geen pretje en ik moest toch eens in de twee dagen een vers broodje halen. De geparfumeerde bontjassen drongen altijd voor en daar zei een ander typje dan weer wat van, op hoge toon uiteraard. Lachen dus. Het duurde echter vaak uren voor ik aan de beurt was. Ik kwam net van de middelbare school in Rotterdam en men had mij daar al gewaarschuwd voor de ‘kapsjoneslijers’ in de hoofdstad des lands.
In die tijd las ik een interview met Gerard Reve. Ome Gerard deed ons jongelui een aantal levenslessen aan de hand, onder andere een paar onbruikbare over het schrijversmetier (‘schrijf met een kroontjespen’), maar ook hele praktische (‘probeer te schrijven als jouw held, niemand merkt het’). Op de kritische vraag van de (dus vermoedelijk) VPRO-interviewer waarom hij er tegenwoordig zo netjes en gekleed uitzag, antwoordde Reve dat de mensen dan ‘meneer’ tegen hem zeiden. En af en toe vond zelfs hij het wel prettig om serieus genomen te worden.
Enfin, zo gezegd zo gedaan, ik naar die bakker in jasje dasje. Beetje met de ellebogen werken en ja hoor, ik was al snel aan de beurt. Zo gaat dat in een buurt waarin alleen het uiterlijk telt.
Maar in de volksere buurten telt het uiterlijk net zo goed. Zodra ik een zongebruinde en zongebrilde man in kostuum in een cabrio voorbij zie cruisen, gaan bij mij de waarschuwingslampjes branden. Pooier, dealer, in die hoek. Of een net iets te snel toegestoken hand van een verkoper. Het is natuurlijk niet het pak, het is de kop die d’r op zit. En dan met name de ogen en de blik. Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.
Laatst hoorde ik een tiener tegen een leeftijdgenoot zeggen: ‘Die gast heeft het helemaal gemaakt, strak pak, coole auto. Hij is vet rijk, man’. Even ter verduidelijking: dat ging dus niet over mij. Een paar levenslessen dan maar van ome Bas (die hopelijk niet zo snel aan het aftakelen is als ome Gerard toentertijd): lieve jongens, staar je niet blind op het uiterlijk en ga er maar vanuit dat die auto, in het beste geval, met geleend geld is betaald. Probeer het innerlijk van mensen te leren kennen. Dat scheelt je veel hartenleed. En ook geld.

Bourbon Street

2008-10-15T00:03:00.005+02:00

M. zit voor d’r werk in New Orleans, in het Sonesta in Bourbon Street. Je weet toch, van Moon Over Bourbon Street? We skypen regelmatig en volgens M. is het een vieze, armoedige straat. Acchenebbisj, noemen ze dat in Amsterdam. Zoals de Zeedijk, vroeger. Heel New Orleans is trouwens vies en armoedig vindt ze, zelfs de upper wijken zijn niet echt upper. En dat komt niet alleen door Katrina.
Er lopen massa’s toeristen door de straat, de een nog dikker dan de ander. Ze drinken vooral bier (met een rietje) uit plastic glazen van een liter, zogenaamde containers. Dat noemen ze, hoe toepasselijk, ‘Huge Ass Beers’.
De vooroordelen over Amerika blijken allemaal waar. Het eten is veel en vet. Ze bakken werkelijk alles in de frituur. Wisten we al van die docu van Michael Moore. ’s Avonds is het er een drukte van jewelste, mannen gooien vanaf de balkons kettinkjes naar vrouwen die hun (blote) borsten even laten zien. Het stikt er van de travestieten. En sexshops, peepshows, dat werk. Vrouwen in bikini proberen mannen mee te lokken. Het is er overdag gemiddeld 28 graden, dat zal er mee te maken hebben.
Er zijn bluescafés met live bands, die Stevie Ray Vaughan spelen. ’Jij zou het hier fantastisch vinden’, mailde ze en dat bedoelde ze niet eens ironisch. Laat ik het zo zeggen: de zelfkant van de samenleving is aan mij meer besteed dan aan haar. Bier, blues en vrouwen in bikini, wat wil een man nog meer?

Wat ik me dan wel afvraag is: waarom zit het sjieke Sonesta in zo’n armoedige straat? Nou ja, we moeten de hand in eigen boezem steken: Grand Hotel Krasnapolsky zit toch, strikt gesproken, ook gewoon in de Warmoesstraat?

Geen gevulde koeken

2008-09-26T20:20:00.006+02:00

Gisteren stond in Het Parool een interview met de 85-jarige Jan van Boven, sinds 1975 eigenaar van snackbar Febo op de hoek Amsteldijk – Vrijheidslaan in Amsterdam. Jan heeft heel wat meegemaakt in die jaren, dat is wel duidelijk.
Afgelopen dinsdag is voor zijn deur wiskundeleraar in opleiding Hassan Ait Khouda doodgeschoten, heel triest. Dat was niet de eerste schietpartij die Jan meemaakte. Al in 1982 werd, vrijwel op dezelfde plek, de toen 19-jarige Ronald Snijders uit Diemen in het hoofd geraakt door een verdwaalde kogel.
Over duistere praktijken in Zuid kan Jan mooi vertellen:
Er wordt hier voor de deur bijvoorbeeld regelmatig een auto geparkeerd. De eigenaar koopt keurig een parkeerkaartje en gaat weg. Een half uur later komt er dan iemand anders op de fiets die ook de sleutel van die auto heeft, en die haalt dan een doos uit de kofferbak. Kort daarop komt de eigenaar terug en rijdt weer weg. Dan weet je wel wat er in die doos zat. Geen gevulde koeken.
Een prachtig understatement: ‘geen gevulde koeken’. Amsterdamser valt het niet uit te drukken.
Ik ken die Febo. Het is vlakbij de Berlagebrug. Op weg van het Amstelstation naar het oude Gemeentearchief kwam ik er langs. En op de terugweg kwam ik er dus nog een keer langs. Ik haalde er wel eens een broodje ei. Lekker goedkoop. Of een broodje halfom. En dat ging ik dan op een bankje aan de Amstel op zitten eten, op het pleintje bij Nereus.
Wist ik veel dat er dan achter mijn rug zwaar gedeald werd. Ach, wat niet weet wat niet deert. Zolang het geen ripdeal is met dodelijke afloop vind ik alles best.
Gevulde koeken, attenoje.

YouTube zuigt

2008-09-25T13:22:00.008+02:00

YouTube is die obscure site waar zwaarbewapende Finse scholieren filmpjes kunnen uploaden. Die site van de huisvlijtvideo’s, waarop te zien is hoe pubers hun geestelijke gehandicapte buurtgenootjes lopen te sarren. YouTube is een site waarop je een filmpje kunt plaatsen om nieuwe leden te winnen voor je klaverjasclub. Die site waarop je kleine zusje van twee jaar op Madonna playbackt.
Vroeger, maar dan praat ik over jaaaaaaren terug, was YouTube een populaire website. Stond zelfs in de lijst van tien best bekeken sites ter wereld. Dat kwam doordat er toen ook muziekvideo’s opstonden van bekende artiesten. YouTube is opgekocht door Google en sindsdien verdwenen steeds meer van die filmpjes van de site. Vooral sinds het voorjaar van 2008. Dat had te maken met auteursrechten. En ja, zoals jullie allemaal weten, is Amerika een heel fatsoenlijk land. Graaien bijvoorbeeld, dat woord kennen ze daar helemaal niet. Bestaat niet eens een Engelstalig equivalent voor. Niet te geloven, he? Daarom gaat het daar ook zo goed met de economie.
Door mediabedrijven en artiesten die heel erg arm zijn is er vaak geklaagd bij de mensen van YouTube, dat vooral de artiesten inkomsten misliepen omdat er filmpjes van hun optredens en kopieën van hun videoclips op te zien waren. Nou ja, bij YouTube/Google wisten ze natuurlijk dat mensen in Amerika altijd heel aardig tegen elkaar doen, maar ze namen toch het zekere voor het onzekere en toen hebben hun juristen een heel streng beleid geformuleerd en bijna iedere uploader gesommeerd de muziekfilmpjes van de site te halen. En dat was dus het begin van het einde.
Ik kan me nog goed herinneren dat ene Nico onder de naam ‘nplcorp’ zijn enorme videobandenverzameling met opnames van popartiesten uit de jaren rond 1980 (Top Pop, Tros Top 50, Countdown) op YouTube had gezet. Dat gebeurde niet van de ene dag op de andere (hij deed dat meestal ’s nachts trouwens). Hij zette er wel bijna 2500 video’s op en toen werden ze bij YouTube heel boos en toen hebben ze hem eraf gegooid, dat was dacht ik zo rond 24 september 2008. Er zaten mooie filmpjes bij, ook veel van Nederlandse artiesten. Filmpjes die nergens anders te zien waren. Nico heeft daar heel veel mensen een groot plezier mee gedaan.

Maar ja, dat was vroeger he? Als je nu het lemma YouTube raadpleegt in Van Dale Groot woordenboek der Nederlandse taal (19e druk) dan kun je lezen: ‘Videowebsite. Hiervan is het werkwoord youtuben afgeleid: filmpjes van websites verwijderen. Ik youtube, jij youtubet, zij youtuben. Ook wel gebruikt in de betekenis van: strenger de regels handhaven dan eigenlijk nodig is’.

Driek Oplopers even integer opgesnuffeld

2008-08-16T00:11:00.008+02:00

Multatuli schreef het al aan het eind van de Max Havelaar: 'ik wil gelezen worden'. Het is hem gelukt, hij is veel gelezen. Niet altijd met plezier. Zijn aanklacht tegen de toestanden in het voormalige Oost-Indië stond (staat?) op de boekenlijst van vrijwel elke middelbare scholier, ook op die van mij. Immers welke 19e-eeuwer had ik anders moeten lezen? Potgieter? Van Lennep? Bosboom-Toussaint? Nee bah, dan Multatuli maar.
Ach, welke schrijver wil het niet, gelezen worden? Ik houd mezelf vaak voor: ook al leest niemand wat ik schrijf, het maakt niet uit, ik schrijf voor mezelf. Gewoon, omdat ik uiting wil geven aan wat in me omgaat. Niet alleen in bed bij mijn vrouw of door iemand op zijn bek te timmeren, maar diepzinniger. En omdat ik van schrijven houd. Maar dat is slechts een deel van de waarheid. Het is gewoon leuk om gelezen te worden, zeker als je reacties krijgt van je lezers.
Sommigen doen er veel voor om gelezen te worden. Een leek zou zeggen: gewoon goed schrijven, dan word je vanzelf gelezen. Maar helaas pindakaas, zo werkt dat niet in de schrijverswereld. Bekendheid heeft daar iets mee te maken. Als Bekende Nederlander wordt je sneller gelezen. Ook al kun je voor geen meter schrijven. Zie de columns in de glossy's. Of ook al schrijf je geen letter zelf. Mijn ene zus heeft eens een boekje geschreven als 'ghostwriter' voor een BN'ster. Meer dan poseren voor de coverfoto had die BN'ster niet gedaan. Maar dat weten de lezers niet.
Af en toe maakt een schrijver rare sprongen om coûte que coûte lezers te krijgen. Kluun bijvoorbeeld. Maar ook hier op Hyves. Neem Simon Trommel. Hij schreef vorige maand een stukje over een straatbarbecue, waarin de ene buurman de ene buurvrouw neukte en de andere buurvrouw die ene buurman. Of zoiets. Maar in ieder geval iets met vreemdgaan. Een soort Kluun dus. Een moderne versie van een klucht van Bredero. Afgelopen week publiceerde hij een satirische column, waarin volgens mij de halve bloggende Hyves-populatie voorbij kwam schuiven. Dat werd hem niet door iedereen in dank afgenomen. Z'n stukje is van Hyves gehaald en er later weer opgezet. Een efficiënte manier om veel publiek te genereren.
Iemand die er ook altijd veel voor doet om gelezen te worden, is Hyver Rikus Spithorst, ook (en vooral) bekend onder zijn nom de plume Driek Oplopers. Hij is secretaris van ROVER (Vereniging Reizigers Openbaar Vervoer) en schrijft columns, op zijn Hyves dus en voor de (overjarige) pubersite FOK.nl. Laatstgenoemde site publiceerde gisteren zijn column Femke Halsema moet dood! Daarin stelt Oplopers het volgende: 'Ik zou het erg toejuichen als iemand eventjes buitengewoon integer het woonadres van Femke Halsema opsnuffelt, en die tent buitengewoon integer in de fik steekt. Dat wijf verdient niet beter'. Wellicht ten overvloede: de columnist refereert hier aan het feit dat Halsema Duyvendak als 'integer' kwalificeerde. Femke Halsema was 'not amused' en een woordvoerder van Groen Links verklaarde dat er aangifte tegen FOK.nl gedaan zal worden. Vervolgens (gisterenavond 22.37 uur) bood Danny Roodbol, eigenaar van FOK, op die site zijn verontschuldigingen aan aan Halsema. Wordt vervolgd.
Het begin van het gewraakte stukje van Oplopers gaat als volgt: 'Even met de fractiekamer van Groen Links gebeld: “Goedenavond, Oplopers hier. Mevrouw Halsema in de buurt?” Naar goed Stalinistisch gebruik werd ik eerst een keer of acht doorverbonden, totdat ik eindelijk de mentaal getormenteerde politica aan de lijn kreeg.'
Dat begin lijkt verrekte veel op het begin van een stukje dat hij eerder schreef en dat getiteld was Rij een busschauffeur dood! Hij heeft iets met de dood, die Rinus Spithorst alias Driek Oplopers. Ook daar pakt hij de telefoon. Ik citeer maar weer: 'Even met de vakbond gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Mag ik mevrouw Koppens even aan de lijn om haar van harte te feliciteren? Ja? Fijn.” Ik werd in de wacht gezet. Bij commerciële bedrijven krijg je dan zo’n lullig muziekje te horen, Mantovani ofzo. Bij de FNV moet je dan noodgedwongen naar de Internationale luisteren. En nog een keer. En nog een keer.'
Rikus, jongen, ik kan niet ontkennen dat je herkenbaar schrijft. Je hebt een eigen stijl en een vaste thematiek. Maar je gebruikt hetzelfde trucje een beetje te vaak. Afwisseling, man, afwisseling! In het tijdperk van de kranten en blaadjes kon je zoiets flikken. Verdween toch in de oudpapierbak. Maar met internet kan dat niet meer. Het gaat er nooit meer af, van internet. Nooit meer.

---

Oorspronkelijk geplaatst op Hyves.

Ze gaan weer naar school

2008-08-11T00:31:00.006+02:00

Nog een dagje en de zomervakantie zit er weer op. Zes weken de kinderen dag en nacht om me heen gehad, ik ben het een beetje zat, eerlijk gezegd. Lieverds zijn het hoor, daar niet van, maar zes weken is lang. Twee weken weggeweest met de tent, vier weken thuis.
Wat hebben we zoal gedaan die vier weken? Met J. van elf heb ik af en toe de computergame Half-Life gespeeld. Het is een first-person shooter voor 16+, maar omdat ik er zelf bij ben mag hij het van mij wel spelen. Althans, er bij ben, ik probeer niet teveel achterop te raken. Hij komt me af en toe helpen. ‘Ben je nog maar op dat level ?!’ of ‘Heb je nog geen gravity gun !?’, krijg ik dan te horen. Met de online versie Half-Life Deathmatch kan ik al helemaal niet meekomen. Zodra ik ben ingelogd, word ik neergeknald.
N. van zeven heeft ook een favoriete game: De Sims. Ik snap het niet meer al die relaties van haar Sims. Die en die is weer zwanger, want ze is zojuist getrouwd met een vampier. Dat schijnt te kunnen in de Simswereld. En met haar boekjes gelezen, elke dag. Ze gaat nu naar groep vijf, maar ze zit tegen dyslexie aan. Dat hebben ze op school getest. Ik ben blij dat ze het zo snel in de gaten hadden, trouwens. Er zit maar één ding op: zo veel mogelijk leeskilometers maken. Maar het gaat gelukkig beter. Als ze niet moe is en niet onzeker, gaat het soms zelfs heel goed. Kijken hoe dat in het nieuwe jaar uitpakt.
Maar we hebben niet alleen gecomputerd, hoor (ja, ja, van wie zouden ze dat nou hebben, dat gecomputer?). We zijn naar tante E. geweest, we hebben (uiteraard!) TV gekeken (‘Pap, het is Ned’s Survival Gids, niet Kids’), we hebben gepraat, we hebben ruzie gemaakt en het weer bijgelegd, we hebben gekookt, we hebben Cluedo gespeeld, we zijn vaak naar het strandje bij de Reigerplas geweest, we hebben mijn verjaardag gevierd, we zijn naar opa geweest. Mijn moeder zei wel eens tegen me: ‘je hoeft niet de hele dag bijzondere dingen met ze te doen, ze moeten ook zichzelf leren vermaken’. En daar heeft ze ouderwets gelijk in. Dus dit jaar maar eens niet naar De Efteling. Scheelt ook een boel geld.

Hebben ze er zin in, het nieuwe schooljaar? Nee, ze hebben er geen zin in. ‘Had jij vroeger zin om weer te beginnen, pap?’ vroeg J. me vorige week. En om te verbloemen dat ik toch wel een beetje een nerd was, zei ik: ‘Nou, zin niet. Maar toen de school een paar dagen bezig was, vond ik het al heel snel weer leuk’. ‘Vonden ze jou een nerd, pap?’ probeert J., heel psychologisch. ‘Ja, J., zeg ik, een übernerd’. ‘Dat weet ik, pap, want op die foto’s van vroeger heb je je T-shirt in je broek en niet er overheen, echt heel erg nerderig’. En daar kan ik het weer mee doen.

---

Oorspronkelijk geplaatst op de huismannensite

DNA gezocht

2008-08-09T19:49:00.002+02:00

Ze hebben mijn DNA. Omdat ik het ze heb gegeven. ‘Ze’, dat is het Forensisch Laboratorium voor DNA onderzoek, Centrum voor Humane en Klinische Genetica, van het Leids Universitair Medisch Centrum. Ik heb namelijk meegedaan met het Project Genetische Genealogie in Nederland, waarbij het DNA van het Y-chromosoom (mannelijke lijn dus) vastgesteld wordt. Door dat bij zo veel mogelijk mannen te doen, ontstaat een databank die inzicht geeft in de ‘roots’ van de Nederlandse bevolking.
De resultaten van het onderzoek zijn nu deels bekend en uit het rapport dat ik kreeg toegestuurd blijkt dat ik behoor tot haplogroep I (de letter i, niet het cijfer 1). Een haplogroep is een groep individuen met sterke overeenkomsten in de DNA-structuur. Haplogroep I komt (van oorsprong) buiten Europa niet voor en is het sterkst vertegenwoordigd in de bevolking van Scandinavië, Bosnië/Herzegovina, Kroatië en Sardinië. In Nederland komt het relatief weinig voor.
Wat betekent dat voor de stamboom van de familie Lems? Theoretisch betekent het dat de Lems’ mogelijk afstammen van een groep mensen die zich zo’n 20.000 jaar geleden heeft gevestigd in de gebieden die ik hierboven noemde. Misschien waren onze voorouders wel Vikingen, die nadat ze het roven en moorden zat waren, in Holland zijn blijven hangen. Maar dat is allemaal speculatie, er moet eerst nog veel meer onderzoek worden gedaan. Er moet dus meer DNA komen.
Er is ook meer DNA nodig om zeker te weten of de familie Lems tot haplogroep I behoort. Ze hebben mijn DNA, maar stel nu dat een van mijn voormoeders vreemd is gegaan… U snapt het? Stel mijn betovergrootmoeder (Kornelia van Hofwegen, laat het haar niet horen, ze zou zich in haar graf omdraaien) is vreemd gegaan met een meneer De Vries. Dan ben ik juridisch wel een Lems (staat zo in de Burgerlijke Stand), maar biologisch een De Vries. Daarom zou het mooi zijn als er meer mannelijke leden van de familie Lems hun DNA laten onderzoeken. Bij twee personen weet je het trouwens nog niet zeker. Stel dat het Y-DNA verschilt, wie is dan de echte Lems? Je hebt dus het DNA nodig van minstens drie mannelijke familieleden (de zogenaamde ‘3 staken’ proef).

Dus, Hyvers, geef je en masse op voor het project. Krabbel me of stuur een berichtje als je belangstelling hebt. Als je vrouw bent, geef je mannelijke familieleden op: broers, vaders, ooms. Het project waaraan ik heb meegedaan kostte me 150 euro. Maar dat is dan van een zeer gerespecteerd onderzoeksinstituut. In Amerika zijn nu ook gratis tests beschikbaar, bijv. bij de Sorenson Molecular Genealogy Foundation. Wees je wel bewust van het risico: het is dus mogelijk dat je er achter komt dat je eigenlijk geen Lems bent. Of dat ik het niet ben (o jee). Hou je van avontuur en wil je meer te weten komen over je roots, doe dan mee. Misschien stammen we echt wel af van de Vikingen, ik ben benieuwd.

---

Oorspronkelijk geplaatst op de Hyve van de familie Lems: http://familielems.hyves.nl/

Interpretatie is verkrachting

2008-08-08T21:22:00.005+02:00

Susan Sontag (1933-2004) was een briljant essayiste en publiciste. Ze is denk ik het meest bekend van haar essay Illness as Metaphor, waarin ze afrekent met de opvatting dat bijv. de ziekte kanker het gevolg zou zijn van ‘opgekropte gevoelens’. Dat hoorde je twintig jaar geleden ook in Nederland roepen, te pas en te onpas, en vooral door mensen die niet op de hoogte waren van het medisch onderzoek. En die daar trouwens ook geen waarde aan hechtten. Wat Karin Spaink later zo mooi de orenmaffia is gaan noemen: als je kanker krijgt, kun je daar zelf wat aan doen, want het zit ‘tussen de oren’. Flauwekul dus.
Ik heb in mijn leven lang in kringen verkeerd waarin het begrip ‘interpretatie’ en het gebruik van ‘metaforen’ (= ‘beelden’) een grote rol speelt: kerk, theologie, alfawetenschappen, kunst. Altijd is mij geleerd, zoals Nijhoff dichtte: ‘lees maar, er staat niet wat er staat’. Zoals de leraar Nederlands op school die dan vroeg: ‘Jongens en meisjes, wat zou de dichter met dit gedicht hebben bedoeld?’. En je kreeg een dikke onvoldoende als je uit balorigheid antwoordde: ‘Weet ik veel, vraag het hem zelf!’. Op een gegeven moment ben ik afgehaakt. Het was een werkgroep op de universiteit in Leiden over Hegel’s Phänomenologie des Geistes. Dat trok ik niet meer. Professor Han Adriaanse heeft nog alle moeite gedaan om me terug te krijgen. Hij was heel begripvol en gebruikte goede argumenten. Maar ik bleef bij mijn standpunt: als je iets niet duidelijk kunt verwoorden, is het kennelijk de moeite van het verwoorden niet waard. En toen ben ik dus veel Wittgenstein gaan lezen. Maar dat is een ander verhaal.
Susan Sontag’s tekst Against Interpretation was voor mij een eyeopener. Niet dat iemand ooit tegen mij heeft gezegd: lees dat nou eens. Zou me een hoop ellende hebben bespaard. Sontag is niet tegen interpretatie in de ruimste zin van het woord. Ze haalt instemmend Nietzsche aan: ‘Er zijn geen feiten, enkel interpretaties’. Ze heeft vooral de in die tijd (1964) modieuze psychoanalytische en marxistische kunstinterpretatie op het oog. Mensen die Kafka’s verhalen in verband brachten met een mogelijk castratiecomplex. Of die eindeloze religieuze interpretaties van het werk van Samuel Beckett (Waiting for Godot). En in dat kader poneert Sontag dan de stelling dat mensen die steeds grijpen naar een interpretatie, niet in staat zijn tot een directe respons op wat er te lezen of te zien is. Interpreteren wordt dan zoiets als verkrachten. In de laatste zin van haar essay zegt ze het mooier: ‘Wij hebben geen behoefte aan hermeneutiek, maar aan een erotiek van de kunst’.
Ik merkte pas onlangs dat de vertaling van Sontag’s essay van de hand is van Pé Hawinkels (1952-1977). Pé was een Nijmeegse schrijver en publicist met een enorme staat van dienst, die helaas op zijn 34e aan (waarschijnlijk) een hartaanval is gestorven. Het mooie van Pé was dat hij zowel Bijbelteksten vertaalde als songteksten schreef voor Herman Brood. Teksten over de zelfkant van de samenleving (bijv. Back en Skid Row). Hij was degene die de rock ‘n’ roll in Nederland van dat stupide steenkolenengels heeft afgeholpen. Een taalvirtuoos.
Maar om even de cirkel rond te maken. Via Herman en Pé heb ik van rock ‘n’ roll leren houden. Werd ik er door gegrepen, kun je beter zeggen. Want het kwam opeens. Ergens in 1977. Rock ‘n’ roll heeft wat Susan Sontag erotiek noemt. Het spreekt je instinct aan. Als je het niet voelt, begrijp je het niet. Ik ga het je verder niet uitleggen. Voor mensen die geneigd zijn te veel over de dingen na te denken kan rock ´n´ roll heel verfrissend zijn, neem dat van me aan. Rock ‘n’ roll moet je niet interpreteren, je moet het voelen.

Hoe schrijf je een familiegeschiedenis?

2008-08-07T17:22:00.004+02:00

In de instructieve serie De schrijfbibliotheek van uitgeverij Augustus verscheen een deeltje van de hand van Marijke Hilhorst, getiteld Hoe schrijf je een familiegeschiedenis?
Familiegeschiedenis, als een vorm van literaire non-fictie, mag zich verheugen in een toenemende populariteit. Boeken van Geert Mak (De eeuw van mijn vader), Suzanna Jansen (Het pauperparadijs), Marjan Berk (Het bloed kruipt), Nelleke Noordervliet (Altijd roomboter), Judith Koelemeijer (Het zwijgen van Maria Zachea), Ursula den Tex (Anna Baronesse Bentinck) en Marijke Hilhorst zelf (De vader, de moeder & de tijd), om er maar een aantal te noemen, vinden gemakkelijk hun weg naar de lezer. Je zou ook Knielen op een bed violen van Jan Siebelink een familiegeschiedenis kunnen noemen, maar dat is door de uitgever gebracht als een roman, fictie dus. Hoewel op die typering nogal wat valt af te dingen. Tussen fictie en non-fictie ligt soms maar een dunne lijn.
Het boekje van Hilhorst is van belang voor een ieder die zijn of haar familiegeschiedenis op schrift wil stellen. En dan denk ik in eerste instantie aan de groeiende groep mensen die in archieven en op internet op zoek zijn naar hun stamboom. Ik ben zelf ook met dat virus besmet, al zo’n twintig jaar nu, maar ik ben nog steeds een van de jongere onderzoekers. Voor de meesten komt genealogie of stamboomonderzoek pas in the picture op latere leeftijd, als er meer vrije tijd is.
Die stamboomonderzoekers zullen zeker iets van hun gading kunnen vinden bij Hilhorst, maar ze moeten geen uitgebreide handleiding voor archiefonderzoek verwachten. Ik wil geen reclame maken (of toch?), maar voor stamboomonderzoek en alles wat daar bij komt kijken, zijn nog steeds de websites van de NGV en het CBG het beste startpunt. Hilhorst legt het accent meer op de recentere generaties, de tijd van onze vaders en moeders, oma’s en opa’s. Het voordeel is dan dat we, door middel van vraaggesprekken, informatie uit de eerste hand kunnen verzamelen. Achterin het boek is een bijlage van wel twintig pagina’s opgenomen met vragen die we aan onze ouders of grootouders kunnen stellen, steeds gegroepeerd rondom een thema (armoede, eten, godsdienst, opvoeding etc.). Zeer inspirerend. En, zo lezen we, praten met je ouders over vroeger heeft een positieve invloed op je relatie met hen (onderzoek Trimbos-intituut).
Het boekje van Hilhorst is zeer geschikt om familieonderzoekers over de drempel van hun eerste publicatie te helpen: ‘Hoe verleidelijk het ook is om weer een archief in te duiken, of opnieuw op internet te surfen, laat het geen excuus zijn om niet te beginnen met schrijven. Scheppen heeft ook heel aantrekkelijke kanten’.
Het Historisch Centrum Overijssel organiseert, met anderen, op 11 oktober 2008 een symposium over familiegeschiedenis. Daar zal ook Marijke Hilhorst spreken. Binnenkort meer informatie op de website van het HCO (http://www.historischcentrumoverijssel.nl/).
--
Marijke Hilhorst, Hoe schrijf je een familiegeschiedenis? Amsterdam (Uitgeverij Augustus) 2008. ISBN 978 90 457 0166 0. Prijs € 12,50.

Fleur Jurgens en de ontkenning van het glazen plafond

2008-08-07T15:22:00.006+02:00

Fleur Jurgens is columniste van HP/De Tijd en schreef in het nummer van 25 juli een bijzonder slecht stukje, getiteld ‘Topvrouwen’. Ze stelt daar: ‘De vrouwenemancipatie is in Nederland dus gewoon voltooid. Vrouwen hebben hier immers gelijke kansen en keuzevrijheid, ze zijn evenredig vertegenwoordigd aan de bedrijfstop en hebben de gelukkigste kinderen ter wereld.’ Feministen zeuren, vindt ze.
Jurgens komt tot haar conclusie op grond van een rapport van het European Professional Women’s Network. In dat rapport wordt gewag gemaakt van een gestage toename van vrouwen als members of the board in Europese bedrijven. En Nederland is een inhaalslag aan het maken. Op zich positief nieuws. Maar wat Jurgens er niet bij zegt is dat de participatie van vrouwen aan de top net boven de tien procent blijft steken. En dat blijven steken, daar is een term voor, het glazen plafond. Maar de columniste ontkent dat glashard: ‘Voor zover er ooit sprake is geweest van een “glazen plafond”, is dat dus ook hier spontaan in rook opgegaan.’
Jurgens draagt oogkleppen. Er is enige verbetering waar te nemen bij grote Nederlandse bedrijven, voornamelijk als gevolg van initiatieven als de Taskforce ‘Vrouwen naar de top’ en de organisatie TopBrainstorm. Maar soms bekruipt mij de angst dat vrouwenemancipatie, voor het bedrijfsleven althans, zoiets is als ethisch ondernemen en het ontwikkelen van een bedrijfsvisie. Het is een hype, we doen het omdat de buurman het doet en we flansen het op een achternamiddag of in een gezellig weekendje Ardennen in elkaar. Om eens een oude marxistische term uit de kast te halen: het is een vorm van repressieve tolerantie (Herbert Marcuse). Geef gedeeltelijk toe aan de eisen van je opponent, en het gezeur houdt vanzelf op.
Het klapstuk komt op het einde van de column. Ik moet het wel citeren, zoiets is niet meer te parafraseren: 'Ten tweede zou de hardnekkige datamassage van feministen weleens een wanhopige poging kunnen zijn de victorie van de vrouwenstrijd in de toekomst nu eens wél op hun naam te schrijven. Immers, wie koos er in 1922 voor het vrouwenkiesrecht? Wie schaften in 1956 de handelingsonbekwaamheid af van de vrouw in het huwelijk? Wie vonden de pil uit, de pamper en de wasmachine? Feministen? Welnee, mannen.'
Fleur Jurgens is zeker niet dom, ik ken haar niet, maar dat schat ik zo in. Dus dat kan het niet zijn. Ze moet dit willens en wetens geschreven hebben. Misschien heeft ze een verborgen agenda. Misschien wil ze in een goed blaadje komen bij de boys van HP/De Tijd (reorganisatie, toch?). Misschien wil ze zich ergens tegen afzetten, ik ken haar biografie niet. Misschien chargeert ze een beetje veel, ze is tenslotte columniste.
Maar dit is een gemiste kans. Het is jammer dat een slimme, ontwikkelde vrouw haar mede slimme-ontwikkelde sexegenoten zo afvalt. Doorgewinterde feministen schijnen dat mechanisme te herkennen. Zit je als vrouw eenmaal op de plek waar je wezen wilt (de top), dan ga je je gedragen als een man. En dan ga je roepen: 'wat ik heb bereikt, kan elke vrouw. Niet kunnen, is niet willen', of iets van die strekking. Terwijl je weet hoe je vroeger door het mannenbolwerk bent tegengewerkt.

En het is toch van de gekke dat een of andere halve huisman zoals ik daar dan weer iets over moet schrijven. Zo komen we er niet, dames! Bovendien heb ik wel iets beters te doen dan stukjes schrijven. Stofzuigen bijvoorbeeld of het toilet soppen. Het is warm weer, bacteriën tieren welig en de kinderen zouden er zomaar iets van kunnen oplopen.

Een überkill aan security

2008-08-07T12:33:00.003+02:00

Vroeger kwam ik dagelijks op Den Haag CS, ik heb zelfs zo’n twee jaar in de Hofstad mogen werken. Het station is niet het kroonjuweel van de Nederlandse Spoorwegen (of ProRail, ik houd het niet meer bij) en zal dat ook wel nooit worden, zelfs niet als de huidige verbouwing ooit nog eens voltooid zal zijn.
Je hebt dat met sommige gebouwen: ze zijn fout en zullen dat tot in den eeuwigheid blijven, ook al pomp je er een miljard aan “verbeteringen” in. Het zijn soms net mensen, gebouwen. Maar het ligt niet alleen aan het gebouw. Een of andere veiligheidsmanager bij de Spoorwegen heeft ooit het briljante idee gehad om ons, reizigers, te waarschuwen voor zakkenrollers. Misschien is Den Haag wel de thuisbasis van ’s lands grootste groep zakkenrollers, dat zal in bewakerskringen ongetwijfeld bekend zijn. Een stationshal is een soort natuurlijke habitat van de zakenroller en misschien heeft de stationshal in Den Haag wel ideale vluchtwegen. Veel uit- en ingangen heeft het wel, dat heeft er vast iets mee te maken.
Hoe dan ook, men besloot ons te waarschuwen. En niet een beetje ook. Het ging gelijk van dik hout zaagt men planken. Ik lieg niet als ik zeg dat, zodra ik de stationshal binnenstapte, via de luidsprekers een mannenstem ons aan het waarschuwen was voor zakkenrollers. Steeds dezelfde mannenstem met steeds dezelfde boodschap. Ze hadden het op een bandje staan denk ik. Een irritante stem was het. Het tegenovergestelde van rustgevend. Een opgefokte, nerveusmakende stem.
Men meende ons ook nog in verschillende talen te moeten waarschuwen. Nederlands natuurlijk en daarnaast ook Engels, Duits en Frans. Dames en heren, meine Damen und Herren. Op dit station zijn zakkenrollers actief. Wij verzoeken u extra op uw eigendommen te letten. Ladies and gentlemen, at this station there are Pickpockets, Taschendieben, Voleurs de Sacs, Merci, Vielen Dank, Nicht in Ordnung hier in Holland, Merde, Hartelijk dank voor uw aandacht, und dann nicht später sagen Ich habe es nicht gewusst.
Zoiets, en dat dan om de tien minuten. Ik was er natuurlijk niet bij elke tien minuten, maar het voelde als om de tien minuten. Een soort überkill aan security. En volgens mij zat daar ook een flink stuk gewichtigdoenerij bij. Zo van: wij zijn een wereldstation. Vlak ons niet uit. Kijk ons eens populair zijn bij de zakkenrollers. Ja, bij de zakkenrollers misschien wel, denk ik nu, maar niet bij de decisionmakers, want die hebben Den Haag uiteindelijk links laten liggen bij de bepaling van het traject voor de Hoge Snelheidslijn. De HSL-Zuid moet ons opstoten in de vaart der volkeren en Den Haag doet daar niet meer aan mee. Ondanks die waarschuwing in vier talen. Exit The Hague. End of the line.
Gisteren was ik weer eens op Den Haag CS, het kon helaas niet anders. Schichtig keek ik om mij heen. Want dat heeft zo'n waarschuwings-bombardement ook nog tot gevolg: je vertrouwt niemand meer. Je medereiziger kan dan wel een hoge Rijksambtenaar lijken, keurig in het pak, maar vergis je niet: het is een zakkenroller. Een echte profi.
Gisteren was het echter opvallend stil in de stationshal. Er ontbrak iets en opeens wist ik wat het was: die irritante stem. Was het slechts een tijdelijke stilte? Was de cassetterecorder kapot? Was er gesnoeid in het veiligheidsbudget? Na goed zoeken vond ik toch nog iets. Een groot geel bord met de waarschuwing: BEWARE! Uiteraard gevolgd door pickpockets bla bla bla. Het stond ergens onopvallend achteraf op een perron. Rustig daar laten staan, zou ik zo zeggen. En nooit meer je klanten de stuipen op het lijf jagen. Misschien wordt het dan ooit nog wat met dat station.

CUIL is niet mijn ding

2008-07-30T15:19:00.006+02:00

Cuil is een nieuwe zoekmachine voor internet. Er verschijnen geregeld nieuwe zoekmachines, maar Google is niet van de eerste plaats te verdringen. Ik herinner me nog mijn favoriete zoekmachine van de tijd voor Google, dat was AltaVista. Schijnt nog te bestaan.
Cuil is hot, dus (jullie kennen mij, hipper dan hip, ahum) dat moest ik even proberen. Nou, het is dus niks. Cuil heeft pretenties, het belooft heel wat. Zo zou het meer pagina’s indexeren (kennen) dan Google. Google zou meer gericht zijn op wat mensen doen als ze zoeken op internet. Cuil meer op de inhoud van de pagina’s zelf. Forget it.
Het blijft allemaal vaag. Over de strategieën achter de zoekmachines kom je niet veel te weten. De wegen van Google en consorten zijn duister en ondoorgrondelijk. Waarom heeft een bepaalde website in Google een hoge ranking (= staat bovenaan)? Men heeft vermoedens, maar Google zelf zwijgt in alle talen.
Ik heb ook vermoedens. Mij bevalt Google de laatste tijd helemaal niet meer. Als ik zoek naar een bepaalde titel (een boek, een cd, een dvd), verschijnen er als eerste allemaal sites van bedrijven waar ik dat product kan kopen. En die zouden dan niet betalen om bovenaan te staan? Het is namelijk niet zo dat Google niet zegt dat die bedrijven zouden betalen om bovenaan te staan.
Maar ik wil dat niet. Als ik zoek op een boek, dan wil ik graag een recensie van dat boek bovenaan zien staan. En dan nog het liefst een recensie uit de NRC. En van films een bespreking van het Parool. En NIET een advertentie bovenaan, zoiets van Bol.com of Amazon of Proxis. Ik wil niet meteen een boek kopen, ik wil iets inhoudelijks. En dat geeft Google dus al jaren niet meer.
Maar nu de harde praktijk. Een test. Mijn favoriete hobby is stamboomonderzoek. Daar gebruik ik ook de zoekmachines voor. Ik stam af van een in Nederland uitgestorven familie, genaamd Haagstee. Bijna alles wat op internet staat over Haagstee is er door mij opgezet. Behalve dat renpaard in Zuid-Amerika, dat blijft zelfs voor mij een raadsel. Ik zoek dus op ‘Haagstee’ in Cuil: 0 resultaten. Of ik misschien een typefout heb gemaakt, is het commentaar. Of dat het een zeldzaam voorkomende term is. Ja, dat is het inderdaad. Maar Cuil geeft nul op het rekest, terwijl Google er nog altijd iets van weet te maken.
Google eens op jezelf met Cuil. Oeps, sorry, ik bedoel cuil eens op jezelf. Nee, dat klinkt niet, laten we het maar bij Google houden. Voorlopig is er even niets beters.
--
Je schijnt het trouwens uit te moeten spreken als ‘cool’. Probeer het zelf op http://www.cuil.com/. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Bernard Allison: Chills & Thrills

2008-07-27T12:21:00.008+02:00

Ik leerde Bernard (spreek uit: Burnaar) en zijn muziek kennen in de jaren ’90. Een vriend van me had met hem gejamd in een bluescafé in Parijs, waar de familie Allison toen woonde. De band van zijn vader Luther Allison stond ergens in die tijd geprogrammeerd op het bluesfestival in Oss. Backstage sprak ik Allison senior aan met ‘Mister Allison’. Hij zei: ‘Please don’t call me mister, call me Luther’. Kun je het je voorstellen? The legend himself (1939-1997) mocht ik bij zijn voornaam noemen. Hele relaxte mensen, de Allison’s. Dat moet ook wel, als je zulke muziek kunt maken.

Luther is helaas veel te jong overleden. Zoon Bernard trad in zijn vaders voetsporen, maar opereert nu vanuit de States. Hij schijnt in het voorjaar nog in Nederland te zijn geweest (Assen?, Hoorn?), maar dat heb ik even gemist.

Wat ik gelukkig niet gemist heb is zijn laatste CD: Chills & Thrills, eind vorig jaar verschenen bij het Duitse Jazzhaus Records. Althans de Europese editie. De Amerikaanse heeft ook een andere cover. Op de Europese staat Bernard met een soort bandana op het hoofd, hij lijkt wel een rapper. Misschien heeft dat een marketingtechnische reden. Bernard zou het prachtig vinden als er een jong publiek warm gemaakt kon worden voor de blues. ‘Blues for the next generation’, noemt hij zijn muziek.

Al na de eerste keer luisteren weet ik het zeker: als er iemand in staat zou zijn het stokje van de blues door te geven aan een volgende generatie, dan is het wel Bernard Allison. En niet alleen omdat hij zwart is. Hij maakt een modern soort blues, niet wars van invloeden als funk, rock, jazz, soulachtige ballads. En het mooie is: op deze cd klinkt het tóch als een eenheid. Onmiskenbaar een Bernard Allison stijl. Dat is dan wat je ‘rijpheid’ noemt. Toen ik hem leerde kennen was hij erg into Stevie Ray Vaughan. Misschien een beetje teveel. Hij heeft, als jochie, SRV nog gekend en veel van hem geleerd. En via SRV is hij duidelijk beïnvloed door Jimi Hendrix.

Omdat hij beseft dat hij schatplichtig is aan zijn vader, staan er maar liefst vier (!) composities van Luther op de lijst. Nou ja, drie eigenlijk, want van papa’s ballad ‘Serious’ is er een gewone en een (jazzy) ‘After Hours’ versie. Allebei adembenemend.

Anderzijds, hem alsmaar blijven vergelijken met zijn vader, Bernard heeft er schoon genoeg van. In het superfunky ‘Groove With Me’ verwoordt hij het als volgt:

My name is Allison, girl, people think it’s all funk

They claim my daddy played the blues, some of them don’t have a clue

I don’t care what the Blues-Nazis say, I’m gonna keep on making it funky

Troubles anyway, groove with me, won’t you groove with me

Over Blues-Nazis (wie zijn dat dan?) zal ik een volgende keer schrijven. Het is duidelijk dat Bernard zijn eigen plan trekt. Blues for the next generation. Keep on groovin’, Bernard!

---

Website: http://www.bernardallison.com/

MySpace: www.myspace.com/bernardallisongroup

Inge en Lies

2008-07-25T14:17:00.008+02:00

Om een jongenshart van 18 sneller te doen kloppen is weinig nodig. Maar om hetzelfde gedaan te krijgen bij een mannenhart van 45, dat is andere koek. En toch gebeurt dat nog wel. Door mijn eigen vrouw natuurlijk (leest mijn blog ook, slijm, slijm). En ok ok, heeeeel af en toe, door een vreemde vrouw.
Bartel Bartels (aka Prof. Nomad) had weer eens een aantal artiesten bijeen getrommeld om een feestje te bouwen in café Pakhuis Wilhelmina aan de Amsterdamse Veemkade. Gisteren stond de avond in het teken van Herman Brood (zeven jaar alweer, snik). Heel behoorlijke tent, relaxed publiek, mooie zomeravond, uitzicht op het IJ, lekker bier (Brand), alles OK dus.
Rock ‘n’ roll eist zijn tol. Dat zagen we aan Herman, aan Freddy Cavalli, aan Dicky Schulte Nordholt, aan Ferdy Karmelk, aan Pé Hawinkels, om even in kleine kring te blijven. Daar moeten we verder niet dramatisch over doen, maar kut blijft het. Alleen op sommigen lijkt zelfs de tijd geen vat te hebben. Ik doel hier op de zangeressen van de avond: Inge Bonthond, Lies Schilp en Mieke Stemerdink.
Mieke vertolkte een aantal nummers van Nina Hagen en met Naturträne als ultimate test toonde zij zich een ware Meisterin. Beter dan mijn Hyves vriendin Ellen ten Damme? Nee, natuurlijk niet, hoe durf je het te vragen! Lies en Inge hebben o.a. als de Bombita’s een enorme staat van dienst opgebouwd. Herman Brood, Gruppo Sportivo. En de laatste tijd met meer van die fantastische vrouwen als Manuela Kemp, Tessa Boomkamp, Fré Spigt en de gezusters Klemann.
Ik snap het niet. Altijd weer die verhalen over onschuldige jonge pubermeisjes die vielen op Herman (‘kom jij maar eens bij ome Herman, hoor, lieverd’) of later op Henny Vrienten, die lelijkerd. Waarom nooit over onschuldige jongens van 18 die vielen op oudere zangeressen van een jaar of 22? De Bombita’s, dat was andere koek dan de Dolly Dots. Strakker, slimmer, mooier, klasse zangeressen, echte rockchicks met een air van wie doet me wat. Sterke vrouwen. Ik zie dat graag. Dat is dan weer mijn afwijking.
Gisterenavond stond ik naast het podiumpje. Kon ik rustig alles bekijken. Hoe David Hollestelle af en toe een akkoord misgreep. Hoe Bartel keihard meestampt met zijn puntlaarzen. En die mooie benen van de Bombita’s. Kort voor de toegift staan ze naast me uit te puffen. Inge en Lies. David slaat de akkoorden aan van Saturday Night. Ik vraag aan Inge of ze niet het podium op moet. ‘Nee’ zegt ze, ‘het intro duurt altijd zo lang.’ En we moeten lachen.

Ik loop terug naar Centraal Station, langs het ver na middernachtelijke IJ, ik stop de Sennheisser-dopjes in m’n oor en zing hard mee met een nummer van Bühnensucht uit 1984. Lies Schilp op backing vocals (met Robbie Schmitz). Dat waren mooie tijden. Toen Herman er nog bij was, weet je wel. Parkzicht Rotterdam. Ik herinner me nog een mooie zomeravond in dat park… Maar wacht even, ik dwaal af. Dat nummer, o ja de titel van dat nummer dat ik toen draaide. Then She Kissed Me.

Θαλασσα Θαλασσα

2008-07-03T13:54:00.008+02:00

Het was dinsdag erg warm. Toen ik M. voorstelde om op haar vrije middag even nog wat dingetjes voor de vakantie te halen bij de Caravanboulevard in Heerhugowaard, ontplofte ze bijna. We hebben ook helemaal geen caravan, maar ik houd gewoon van shoppen. Beetje rondkoekeloeren in zo’n sleurhuttenwinkel, leuk! Ik kwam nog met het argument dat onze hofleverancier De Waard er tegenwoordig ook zit, maar zelfs daar was ze niet gevoelig voor. Ik moest iets beters bedenken.
Uiteindelijk ging ze overstag toen ik met het idee kwam daarna langs het strand te gaan. De rest van de familie houdt erg van zon en strand. Omdat ik al twee vakanties niet mee was geweest naar het Gardameer, moest ik me nu eens van mijn welwillende kant laten zien. Het leven is een kwestie van geven en nemen, toch?
Na een klim vanaf de parkeerplaats stonden we op het duin van Hargen aan Zee en ik moest denken aan dat verhaal uit de Anabasis van Xenophon. Een leger van tienduizend Griekse huurlingen zwierf stuurloos rond in het gebied van het huidige Koerdistan. Hun tocht was niet erg succesvol geweest, ze hadden zware ontberingen geleden en verlangden naar huis. Toen ze vanaf een berg de Zwarte Zee voor zich zagen liggen, dachten ze (als inwoners van een zeenatie): we zijn er bijna. Wat dus niet zo was. Enthousiast riepen ze: Θαλασσα Θαλασσα. Als ze Nederlanders waren geweest zouden ze hebben geroepen: Zee! Zee! Maar dat hadden ze op school niet geleerd, Nederlands.

Het was gelukkig niet zo druk aan het strand. En de zon was ook niet zo fel meer. De rest van de familie had zich in een oogwenk omgekleed. Shit, zwembroek vergeten! Wat een pech! Ik viste een boekje uit mijn rugzak en heb me die middag uitstekend vermaakt.

Schrijfmachine

2008-06-19T18:30:00.002+02:00

Het had nog heel wat voeten in de aarde voordat ik een nieuw lint voor mijn schrijfmachine te pakken had. Nergens meer te krijgen. Uiteindelijk gekocht bij die kantoorboekhandel op de Ceintuurbaan in Amsterdam met de mooie naam ‘Voorheen Kantoorboekhandel Gebroeders Winter’. Ook een uitstervend ras trouwens, kantoorboekwinkels.
Ik had een oude typemachine gekregen van het Regionaal Archief in Alkmaar. Die stond daar maar te verstoffen. Alles zat volkomen vast, hij moet echt jaren niet gebruikt zijn. Ik heb hem weer aan de praat gekregen (druppeltje olie hier, wat bemoedigende woorden daar) en er dus een vers lint op gezet.
Ik ben nog van de tijd van de schrijfmachine. Werkstukken voor de middelbare en de uni heb ik nog allemaal op zo’n ding gefabriceerd. Pas daarna kwam de computer in betaalbare vorm in omloop. Toen ik een blad papier had ingedraaid en iets probeerde te tikken, merkte ik weer wat een gedoe dat is, zo’n schrijfmachine. Als je een foutje maakt, kun je niet even vlug de Backspace toets gebruiken. Een ander lettertype? Zit er niet op. Een zin tussenvoegen? Kan niet. Ik probeerde met tien vingers te typen, maar dat lukte me niet. In mijn pink bijvoorbeeld heb ik veel te weinig kracht. Ik zou echt op fitness moeten om mijn pinkspieren te trainen. En dan zou RSI iets zijn van deze tijd, ja ja.
De computer is in heel veel opzichten een vooruitgang, ook als verbeterde typemachine. Vroeger moest je je eerst tien keer achter de oren krabben voordat je een verhaaltje ging typen. Want als het mis ging kon je alles overnieuw doen. Of je ging eerst een concept schrijven, of een kladje. ‘Klad’, nog zo’n ouderwets woord.

Wat me het meeste opviel aan die schrijfmachine, was het geluid. Toetsen aanslaan van zo’n ding maakt een hels kabaal. Vaak legde men er dan ook een schuimrubber matje onder, omdat anders het tafelblad de lage frequenties nog versterkte. En opeens, door het geluid van die toetsaanslagen, kwam een herinnering boven. Het Madeleine-effect van Marcel Proust, zullen we maar zeggen. Het is zaterdag en mijn vader is bezig met zijn preek voor morgen. Pijp in de mond, ik zie hem daar zo zitten. Bijbel en Barths Kirchliche Dogmatik opengeslagen ernaast. Ik ruik weer die tabak (Amphora-bruin van Douwe Egberts). Hij ragt zijn pijp en slaat de kop uit op de stenen asbak. Hij blaast het mondstuk door. Ik hoor hem weer zijn keel schrapen. Wonderlijk, dat het verleden kan herleven door het simpele geluid van een toetsaanslag.

Into the Wild

2008-06-18T23:33:00.003+02:00

Toen ik vanavond terugfietste was het stil op straat. Nederland-Roemenië was net begonnen en iedereen zat gekluisterd aan de buis. Ik had ook niet gedacht dat ik zo laat terug zou zijn, de film die ik had gezien duurde bijna twee en een half uur.
Aan het eind van de middag besloot ik nog even in Amsterdam te blijven om in mijn favoriete bioscoop Tuschinski naar de film te gaan. TV kijk ik vrijwel nooit meer en het was alweer eind 2007 dat ik in de bioscoop zat. Dus ik mocht van mezelf weer eens losgaan. Helemaal alleen, zo’n lekker groot scherm en hopelijk niet te veel popcornetende mensen naast me. Het is alsof ik de films er op uit zoek, er zitten zelden meer dan tien mensen bij me in de zaal. Godzijdank.
Even twijfelde ik nog. Van de nieuwe Indiana Jones waren de recensies niet al te best, dus die viel af. Sex and the City is voor mij sowieso geen optie en dus bleef over Into the Wild van regisseur Sean Penn.
De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Jon Krakauer. Ik heb het boek niet gelezen, dus de ‘wat is beter? De film of het boek?’-discussie hoeven we hier niet te voeren. Maar als het boek beter wil zijn dan de film, moet het wel verdomde goed zijn. Want de film is werkelijk fantastisch. Ik ga hier de clou niet weggeven, hoewel clou, het is geen clou-film, het einde doet er volgens mij niet veel toe. Als je van een sterke verhaallijn houdt, ga dan niet naar deze film. Ben je nogal hyper aangelegd, wil je heftige achtervolgingsscènes en veel special effects, bespaar je dan de moeite.
Het is een film over een jongen van begin twintig die met alleen tienen zijn High School afrondt en op het punt staat op de universiteit van Harvard te gaan studeren. Maar hij wil eigenlijk niet. Hij is de materialistische burgerwereld van met name zijn ouders zat en vertrekt zonder iemand verder in te lichten, met een rugzak de wijde wereld in. Hij trekt door de halve USA en belandt uiteindelijk waar hij wezen wil: Alaska. Daar wil hij het in zijn eentje zien te rooien. Meer zal ik er niet over vertellen.
Het is niet de eerste film van Sean Penn als regisseur, maar zeker zijn beste. De hoofdrol wordt zeer geloofwaardig gespeeld door Emile Hirsch. Het is het verhaal over een man die de confrontatie met zichzelf tot op het uiterste durft aan te gaan. Ik zou bijna zeggen: een echte man dus. Toen ik de bioscoop uitkwam en de rij dames zag staan voor kaskraker Sex and the City wilde ik ze eigenlijk toeroepen: ‘Dames, als u een echte man wilt zien, ga dan naar de film van Sean Penn’. Maar zulke dames willen geen echte man – schreef laatst een recensent – die willen een man als een soort accessoire, zoals een tasje van Gucci. Een grotere tegenstelling is ook bijna niet denkbaar: de uiterlijkheid van Sex and the City en de diepgang van Into the Wild.
O ja, als je van literaire citaten houdt, zit je goed bij Into the Wild. Ergens in het begin van de film zit een mooie van Lord Byron: ‘I love not man the less, but nature more´. En niet wachten tot de film op DVD uitkomt (is in Amerika al verschenen trouwens). Ga morgen naar de bioscoop, met breedbeeld en surroundgeluid zoals het oorspronkelijk bedoeld is, en laat het op je afkomen. Alleen.

Website (met trailer): http://www.intothewild.com/